itiraf edebilmek isterdim, o gece merdivenleri inen kopek degil bendim. ve o gece gene ayni buna benzer bir haldeydim. yine yanimdayken uzakta biri vardi. ayrica kendisi elindeki acilmamis saraplari sokak kopeklerinden kacmak amacli atabilecek kadar sapsal olsa gerekti, cunku o gece icecek baska bi bokumuz yoktu. ben de biraz sapsal olsam gerekti, cunku o gece bagciklarini baglamayip, kaldirimdan dusen bendim. aramizdaki tek yalniz insan da biraz sapsal idi malum, zaten sapsal olmasa neden yalniz olsundu? iste o gece tum su sapsalliklarin arasindan siyrilayim, sana kosayim istemistim. sen de bi sapsalla beraberdin cunku asagida. sapsal olmasa tornavidayi adam delmekte kullanir miydi? gumbur gumbur asagiya inerken merdivenlerden, sizi gordum. sizi gormemle yukariya cikmam bir oldu, bes basamak birden sicramis olmaliydim aniden kendimi salonun ortasinda bulabilmek icin. kopek yanimdan gecti, gumbur gumbur indi merdivenlerden asagiya, kendini hizla yere atan sizin yaniniza geldi. ben sustum. siz kopek sandiniz sesi cikarani. iste boyle.
ayni kopek o gece yuzumden isirmisti. sonra yanimda saatlerce yatip sakinlesmisti. o zamanlar rage sendrom diye bir seyin varligini bilmiyordum. birak beni, bilim bilmiyordu. simdi o kopek yok. o gecenin o an gecmis olmasi gibi, o kopek de gecmis oldu gitti. o insanlar da gitti. guzel atlara bindiler sekli. ben de gittim.
